De Lafaard

143

hand toe, drukte die stevig en zeide, trouwhartig: „Je bent hier welkom, om je zelf, niet om hetgeen je moet doen in opdracht, zonder dat je het zelf kunt helpen.”

Claus drukte de toegestoken hand warm. Was het mogelijk, in ’s-vijands land, onder de vijanden, een vriend te vinden ?

„Ik kan u haast geen antwoord geven, ik moet uw hand drukken met vriendschap en tegelijkertijd ben ik uw vijand.”

Victor ging op een der groote oud-Vlaamsche matten stoelen zitten.

„Ik weet van m’n zuster en van m’n vader, dat u al eens in m’n boekenkast hebt gekeken en dat heeft me plezier gedaan, want nu zult u toch wel gezien hebben, dat wij Vlamingen nooit de vijanden van de Germaan-sche kuituur zijn geweest. Wij hebben sinds 1831 een woesten strijd gevoerd voor ons Dietsch, een tak van onze gemeenschappelijke Germaansche oertaal en wij waren juist aan de winnende hand; u had de Conscience-feesten te Antwerpen moeten bijwonen, — het was een zegepraal, een echte zegepraal, verworven door kracht van wil en geest en overtuiging. Wij vochten tegen den Romaanschen geest, wij Vlamingen, zooals dat past aan menschen van waarachtige kuituur. Wat nu uw land heeft gedaan: ons Vlaanderen aanvallen, met geweld van wapenen, is beneden de waardigheid van uw kuituur; wat zouden uw groote mannen daarvan gezegd hebben en hij, Schiller vooral, hij, de schrijver van „Der Abfall der Niederlande.”

„Twee zielen bestrijden elkaar in mijn borst,” zeide Claus. „Ik ben uit het Ditmarsche.”

„Het land van Jörn Uhl; ik ken al de werken van Fren-