De Lafaard

142

ij neer en brak in tranen uit. Het was een woest snikken, een volkomen zich overgeven aan zijn groot, groot leed.

Eén deel van Brockhaus lag nog op den stoel naast de kast. Hij viel er op neer, knielend naast den stoel. Den arm en het hoofd op het boek gelegd en jammerend snikte hij: „Meine arme Deutsche Bildung, bist du denn so untergegangen ? Ist das nun dein Loos geworden?” En opeens kwam in hem een ongekend sentiment van overmatige smart, van hulpeloosheid in opperste overgave en hij vouwde de handen en bad: „Gott ich bete dich an als ein ehrlicher Lutheranen Groote God der Duitschers, of je Wotan bent of Thor of welke je naam is, bescherm den Duitschen geest; vergeef ons de groote vergissing: een arme Duitsche schoolmeester ligt snikkend voor je en smeekt om inkeer voor z’n verdwaald vólk. Redt onze arme, mooie, groote Duitsche kuituur, want wij gaan onder, wij gaan onder; wij hebben het land van den broeder verkracht.”

Toen de dochter van den banketbakker boven kwam, zag zij den Duitschen soldaat geknield voor een stoel, waarop, naar zij meende, een bijbel lag. Zij zette ge-ruischloos het blad met de boterhammen en de flesch bier op tafel en ging weer weg.

„Wat deed de Duts?” vroeg de vader, toen zij beneden kwam.

„Hij lag geknield voor een stoel te bidden,” zeide het meisje.

’s-Avonds werd er zacht aan de deur geklopt.

„Binnen,” riep Claus, die in de encyclopaedie aan het lezen was en het artikel „België” bestudeerde.

De zoon van den banketbakker, Victor Debroecke, trad binnen. Hij kwam dadelijk op Claus toe, stak hem de