De Lafaard

141

— „Buch der Lieder,” „Reisebilder,” „Französische Zustande.” De banketbakker nam een deeltje er uit.

„Ge moet niet denken, dat ze voor de praal ’ier staan, zulle. Hij ’eeft er alle dagen in gelezen. En, kijk ’ier, hij ’eeft pampierkens in de boeken gelegd, voor z’n studie.”

Claus trilde. Daar lagen de aanteekeningen. Daar waren de randbemerkingen, die hij in de Nationale bibliotheek te Parijs had hopen te vinden, en in de Duitsche taal! Zelfs de „Oberon” was goed bestudeerd, grondig en degelijk bestudeerd — de aanteekeningen hadden door een Duitscher zelf gemaakt kunnen zijn. Ja, o, schande, er was menig Duitsch student, die niet met zooveel vlijt en ernst den „Oberon” zou hebben bestudeerd.

„Ben je ook student?” vroeg de banketbakker.

„Ik heb het gymnasium afgeloopen en ben nu onderwijzer.”

„Dan kan je ze nu voortaan onderwijzen, wat voor onrecht jullie ons ’ebben aangedaan. Als vanavond mijn zoon thuiskomt, dan moet je met ’em spreken, dan zal je hooren, wat jullie ’ier hebben aangericht en als je dan niet beschaamd naar je land teruggaat en je geweer van je wegwerpt, liever dan nog verder een onschuldig volk uit te moorden, dan ben-de als onderwijzer geen knip voor den neus waard”.

Toen was de banketbakker naar beneden gegaan en had Claus alleen gelaten.

Alleen? Neen, een Duitsche onderwijzer met een kast vol klassieken is niet alleen. Hij is in gezelschap van den geest en de ziel van het Germaansche volk.

Claus stond bij de boekenkast en nam de bandjes in z’n hand en zette ze er weer neer, voorzichtig, alsof zijn hand iets gewijds aanraakte, en opeens stortte