De Lafaard

135

om haar onbruikbaar te laten. Vlug jongens, de gewonden naar achteren en de dooden terzij gelegd.”

De officier gaf een der mannen bevel, naar de telefoon te loopen en hulp te requireeren, maar nog vóór de man aan het toestel stond, kwamen reeds tien, twaalf, veertien, twintig Fransche soldaten te voorschijn en hielpen de anderen bij het opruimingswerk. De officier zelf pakte ook mee aan en Descombes bemerkte nu eerst, dat zijn wonde toch wel ernstig moest zijn, want hij kon, ook met uiterste inspanning, zijn linkerarm niet gebruiken.

„Sergeant, je naam?” zei de officier, zijn notitieboekje voor den dag halend. „Je hebt me tweemaal het leven gered en door jouw koelbloedigheid is de loopgraaf behouden — dat is het legioen van eer waard. Jouw borst verdient het kruis.”

„Doe^ geen moeite en vermeld mij niet — het kruis heeft Één voor ons allen gedragen. Geen onzer heeft recht op een kruis.”

„Je bent anarchist?” vroeg de officier verwonderd.

„Ik ben priester, kapitein,” antwoordde Descombes eenvoudig.

Roode-kruis-soldaten kwamen aangeloopen met draagbaren en tilden de gewonden voorzichtig op, om ze vervolgens naar achter, uit de vuurlinie te dragen.

Kapelaan Descombes liep, niet lettend op eigen verwonding, onvermoeibaar, van den eenen gewonde naar den anderen, knielde bij hen neer en sprak met hen. De soldaat in hem werd, nu het grootste gevaar voorbij was, op den achtergrond gedrongen; de priester kwam naar voren. En daar, op de door granaten omwoelde, met bloed gedrenkte terreinstrook, tusschen de eigen loopgraven en die van den vijand in, zich niet storend