De Lafaard

134

niets anders zeggen, dan een telkens herhaald: „Mon gars, mon gars, mon gars.” Al de spanning van de hachelijke oogenblikken, uitte zich in deze stormachtige omhelzing.

„Laat mij voor de gewonden zorgen, het zijn nu menschen zooals wij,” zei Descombes zacht. Hij tilde den eersten Duitscher op, die boven op het hoopje der mannen lag, die hij neergeveld had. Het was een nog zeer jonge, slanke soldaat; de oogen waren star en glazig en blikten ver en wijd voor zich uit, naar het groote mysterie van den dood, dat hem zoo plotseling was onthuld.

„Ruim weg, mannen!” beval sergeant Descombe en hij tilde den tweeden op. Die reutelde zachtkens en prevelde een woord, dat Descombes sidderen deed, tot in het diepst van zijn ziel.

„Wat zegt hij ?” vroeg de officier, die de aandoening van Descombes bemerkte.

„Mutter — mère.”

„Versta je Duitsch, sergeant?”

„Een beetje wel,” antwoordde Descombes. „Breng hem naar achteren, die is te redden,” zei hij tot de Fransche soldaten.

„Redt toch eerst onze eigen jongens, curé,” zei de korporaal.

„De zieken en gewonden hebben geen nationaliteit, zij zijn alle onze eigen jongens geworden,” antwoordde Descombes.

„Denk dan toch eerst aan je zelf,” sprak de officier, ,je linker schouder bloedt, het komt door je kapot-jas heen.”

„Ik heb hier eerst mijn plicht te doen; de loopgraaf moet geruimd worden. Wij hebben haar niet behouden,