De Lafaard

136

aan de kogels, die nog steeds om hem heen vlogen, bracht hij zijn gewonde kameraden den troost van den Godsdienst, verzoende hij de stervenden met den dood, door hun het verheven voorbeeld van den Zaligmaker voor te houden, die op Golgotha was gestorven, zich met liefde offerend voor het heil der mensch-heid, zooals zij nu stierven voor het heil van het geliefde Frankrijk.

En weer was hij, zacht en innig sprekend de woorden der absolutie, opgestaan uit zijn knielende houding bij een zwaar gewonde, wiens beide beenen door een granaat waren verbrijzeld, en keek hij rond, of nog anderen zijn geestelijken bijstand behoefden, toen, uit de loopgraaf, de officier hem toeriep:

„Sergeant, kom hier en laat je arm verbinden.”

„Ik kan het nog wel zoo harden.”

„Gehoorzaam, als uw meerdere u iets beveelt,” zei de officier gewild streng.

„Vergeef mij,” zei Raoul, aanslaand. Hij liep op de loopgraaf toe, legde de gezonde hand op een van de draagbaren en wilde helpen tillen. Maar opeens zag hij roode gloeden voor zijn oogen. Boomen, takken, menschen warrelden dooreen: hij hoorde de stemmen als verre, zwakke geluiden.

Twee roode-kruis-soldaten tilden den bewustelooze op een baar en droegen hem weg.