De Lafaard

132

er eenheid van ziel moest bestaan tusschen alle men-schen?

Opeens sloeg, vlak bij hem, een granaat in de loopgraaf in. De kameraden weken terzij en vluchtten op een hoop tot de uiterste dwarsgang, om het leven te redden. Descombes verroerde zich niet van zijn plaats, keek naar de granaat en het was hem, alsof hij, door zijn wil, het ontploffen verhinderde. Hij wist niet, hoe lang het duurde, hij had volstrekt niet het besef van tijd op dit oogenblik, de nabijheid van den dood scheen hem reeds nu in het tijdelooze van dien anderen toestand van leven, in dat hoogere leven, geplaatst te hebben. Toen de kameraden, gerust gesteld, voorzichtig terug keerden, zagen zij den jongen sergeant met het fijne heerengezicht gebogen over de granaat staan. Zij zagen, hoe hij haar, rustig en voorzichtig, met de beide fijne handen optilde en haar, zooals hij een kind in z’n armen zou gedragen hebben, wegdroeg naar een breeder gedeelte van de loopgraaf waar hij er behoedzaam uitklom.

De kameraden spraken onder elkaar. Dat was toch kranig van den curé, zooiets had dan toch niemand van den priester verwacht en toen hij terugkwam, stil, waardig, kalm, zonder zelf besef te hebben van de zelfopoffering en den heldenmoed, die hij had getoond, kwam er in de kameraden een besef, dat er in Frankrijk dan toch nog iets anders leefde, dan hun verstandig burgerlijk, democratisch materialisme.

Nauw was hij terug, of weer sloeg een granaat in, nu vlak voor de loopgraaf. Zij boorde zich in de wortels der boomen, wierp ze dooreen, en over de loopgraaf, zonken twee, drie, vier boomen, splinterend en krakend neer.