De Lafaard

123

of zij bij hem, den „Herr Lehrer” les mochten nemen.

Ze schreef ten laatste dan maar alleen „Je Lieschen” er onder. Iemand als Claus, een dichter, die begreep immers alles van menschenharten en hij zou dus zeker haar hart, vol liefde voor hem, ook wel verstaan, al kon zij niets anders zeggen, dan dat zij was zijn Lieschen, zijn Lieschen alleen. Ja, „alléén” kon er wel bij, „alléén” moést er nog bij, want er konden toch wel andere Lieschen in de wereld zijn.

Buiten sloeg de dorpsklok één bam.

Al één uur, dacht ze, al één uur! Wat klonk dat hol in den nacht. Het scheen, of het niet van den toren kwam, maar of iemand met een hamer tegen de maan had geslagen. Maar dat kon immers niet, de maan was niet van brons, zooals de klok, al leek-ze toch wel, als je er nu naar keek, alsof zij van uitgeslagen zilver was, dat gepoetst kon worden.

Nu schreef ze het adres: Herrn Claus Demuth, Ein-jahriger im lOten Regiment zu Fusz. z. Z. in Paris.

Ze las het adres nog eens en schreef er nu ter zijde op: Eilt.

Ik zal ’m morgen zelf in de bus doen, dacht ze. Ze stak den brief onder de nachtjapon op haar borst en hield hem er als een heiligen schat op vast, ging heel voorzichtig in bed, dat geen plank zou kraken. Nu lag ze in den blauwen schijn van het maanlicht. Heerlijk, heerlijk, door het venster te kunnen zien, naar de grooten blauwen maannacht buiten, naar de lieve maan, die ook in Parijs scheen, voor haar lieven, lieven Claus, haar lieven, lieven Claus. Zij omarmde het hoofdkussen en drukte het vast aan haar borst en begon te weenen. Waarom had ze hem den afscheidskus niet gegeven? O, als zij hem ooit weer zou zien, zou zij het hem