De Lafaard

120

man, die nu misschien in Parijs was en Fransch sprak als water, een gedicht te sturen. Als ze maar een goed gedicht stuurde, niet zoo’n grap als aan Plump, maar een ernstig gedicht, dat hij zou weten, zonder dat ze ’t zei, hoeveel ze toch van haar lieven, lieven Claus hield.

„Wil je nou wel eens het licht uitdoen! Morgenochtend kan je er weer niet uit; je lijkt wel een slechte meid,” riep de moeder uit haar slaapkamer en ze bleef heel lang kloppen met den hak van haar slof, dat het roffelde door het stille, leege nachthuis. En de slagen bonsden tegen het hoofd van Lise.

„Ik lig al in bed, moeder, ik lig al in bed.”

Maar weer roffelde de slofhak.

„Dat lieg je, je licht uit, of je vader komt. Je bent een slechte meid, dat ben je.”

Zij blies het licht uit, sloop op de teenen naar het venster, trok heel voorzichtig het gordijn op en keek naar buiten.

Het was een heldere zomernacht en de volle maan stond, zwaar en groot, blauw-zilver in een doorzichtige zomerlucht. Hoe weidsch en helder was het buiten en hoe stil, hoe doodstil. Zou het nu ginds, daar ver in Parijs, óók zoo stil zijn? En scheen daar dezelfde maan, waar zij nu naar tuurde en zat Claus daar nu wellicht en waakte in den nacht en dacht aan haar en schreef een gedicht voor haar, niet uit een boek, neen, haar geleerde Claus, die schreef zelf gedichten, zóó uit z’n hart, want een gedicht moet uit het hart komen; hoe zou anders zoo’n dichter weten, wat in het hart van een geheel onbekende omging en als diep geheim verborgen werd gehouden.

Ze keek in het boekje. Het was zóó helder, dat ze bij het maanlicht kon lezen en nu was moeder gerust