De Lafaard

119

ook „gebildet” zijn. Ze zocht thuis naar een boekje met gedichten en ze vond een bundeltje met verzen van Geibel, dat ze had gekregen, toen ze aangenomen was, maar dat ze nooit had ingekeken, want ze hield niet van gedichten, die waren zoo hoogdravend. Ze had het boekje ’s-avonds mee naar haar slaapkamer genomen en zij was bij het schijnsel van het kleine, zuinige lampje de verzen gaan lezen. En nu, hoe vreemd, het was niet hoogdravend, het was heel goed te verstaan en er waren zooveel verzen in, die wel geschreven waren, alsof de dichter ze voor haar alleen had neergezet en alles, alles had geweten, van het diepe geheim, dat zij in haar verlangend hart droeg. Het was al heel laat, en moeder, die zeker aan het lichtschijnsel had gemerkt, dat Lise nog niet naar bed was, had met den hak van haar slof op den grond geklopt en geroepen:

„Slaap je nog niet? Is dat ’n schande om zóó laat op te blijven! Je bed in, of ik zal eens even boven komen. Je lijkt wel gek meid, met dat nachtbraken.”

Ze was opgeschrikt en ze had even vaag een wrevel gevoeld tegen de grofheid van het alledaagsche, van het werkelijke. O, dan waren de dichters toch andere menschen en haar Claus, die kon zeker ook gedichten maken, zoo’n beschaafde geleerde, ernstige jonge man, die alles wist en ver boven de menschen verheven was en die een anderen God had, dan de onbeschaafde menschen en die van louter „Bildung” geen bier dronk. En vrouw Ammerstedt had haar verteld, hoe op zijn kamertje een heele kast boeken stond, in alle talen van de wereld en die kende hij zoo goed als uit z’n hoofd.

Het was toch wel moeilijk, om naar zoo’n geleerden