De Lafaard

118

In de herberg kwamen de klanten nu zelf naar de tapkast en ze schonken zich zelf bier in — neen, Lieschen moest zich maar met niets bemoeien, zoo’n brave, flinke meid, die zooveel hart had voor de soldaten ! Als Plump terugkwam, nou, dan wist die, wat-ie voor ’n vrouw kreeg — dat was nog eens een echt Duitsch meisje. — Ook de vader en de moeder prezen haar en ze waren trotsch op hun eenig kind.

Lise ging nu en dan even uit naar vrouw Ammer-stedt, de hospita van Claus. Ze sprak dan wel met de vrouw over Claus en de vrouw zelve, nu die geloofde niet, dat Claus dood was — zoo’n jonge man, die zou niet zoo gauw vallen.

„Jong of oud,” zei Lise, „de vijand ontziet niemand.”

Maar de" vrouw kende verhalen van wonderbare reddingen uit vorige oorlogen en van menschen, die maanden voor dood waren gehouden en die toch opeens weer terug waren gekeerd. Juist die voor dood waren gehouden, dat zou je altijd zien, die houden het langste leven, dat stond vast. En in Hamburg, daar woonde een vrouw, die met den helm was geboren, een slaapster, die voor een Thaler sliep en dan vertelde, wat je maar weten wilde.

Lise geloofde het niet, maar toch bleef zij naar de vrouw hooren. Het was zoo zalig, te denken, dat hij misschien toch niet dood zou zijn. Als ze óók eens een brief naar hem schreef, een brief aan Claus Demuth, den eenjaarsche, ridder van het ijzeren kruis 1ste klasse, te Parijs. De veldpost, dat wist ieder, was zoo sekuur en kon alles vinden. Wat zou ze Claus schrijven? Ze zou hem ook een gedicht sturen, net zooals ze aan Plump hadden gedaan; hij was toch onderwijzer en als ze z’n vrouw wilde worden, dan moest ze toch