De Lafaard

115

als een held! Waarom had zij hem geen afscheidskus gegeven? En nu, waar was hij begraven? Was er niemand, die een kruis op zijn graf zou zetten? Neen, een kruis, dat hoefde niet, want hij had immers gezegd, dat hij zijn eigen God had en aan geen andere, van wien ook, zou kunnen gelooven. Maar bloemen zou zij op zijn graf hebben kunnen brengen en zij had er op kunnen weenen.

In de herberg merkte men wel, dat zij stil was en ook haar vader en haar moeder vonden haar veranderd, traag, saai, droomerig. Goede bekenden, die wel zoowat wisten van Plump’s genegenheid voor Lise, schertsten tot haar, als ze de bestellingen aan de tafeltjes bracht.

„Kijk toch niet zoo sip, Lise, je Heinrich komt wel terug.” „En als die niet terugkomt,” zei een ander, „dan moet je je maar troosten, als al die duizenden andere meisjes en denken, dat het voor het vaderland is. Voor hem een ander; de hoofdzaak is, dat we winnen en dan zullen we weer voor nieuwe menschen zorgen.”

Kennissen van Plump kwamen met prentkaarten bij haar, die ze hem opzonden en vroegen haar, om er een woordje bij te schrijven.

Diecke Gröhl, de kleermaker, die bij de reserve stond, maar nog niet opgeroepen was, had zelfs een briefkaart geadresseerd aan „Heinrich Plump, drager van het Ijzeren Kruis 1ste klasse te Parijs” en allen mochten er in de herberg hun naam op zetten en Lieschen moest kussen insluiten, want de brielkaart zou zeker te Parijs terecht komen, daar zou de veldpost wel voor zorgen. De kleermaker had er weddenschappen op aangegaan om rondjes bier, of de kaart als onbestelbaar terug zou komen, of Plump zou bereiken.

„Je moet er een vers op zetten, Lieschen,” had de