De Lafaard

114

door de Franschen, die al lang in België stonden, vóór de Duitschers er waren, heette het in den brief, als een leeuw gevochten had. Niemand had het van dat schoolmeestertje verwacht en al de kameraden hadden er spijt van gehad, dat ze hem een beetje gewantrouwd hadden, vanwege z’n socialisme. Maar hij was overal de eerste geweest, ook toen in St. Truyen, en een kogel zou ’m in z’n hart hebben getroffen, als de schoolmeester niet een harnas van boeken onder z’n jas had gedragen. Toen was de kogel in de boeken blijven steken en de kameraden hadden het gat zelf gezien. Maar bij die overrompeling had hij er ten laatste met de kolf op ingeslagen en toen hadden ze hem zien vallen; hij zou wel dood zijn, want de Duitschers hadden een versterkte stelling moeten innemen in een huis, omdat de Franschen de overmacht hadden—het stond tien tegen één. Eerst toen het licht werd, tegen den morgen, hadden de Duitschers de stad schoon geveegd ; waar de schoolmeester was gebleven, wist men niet zeker, maar naar sommige kameraden meenden, was hij met andere dooden op een kar weggereden. Het was zoo vreemd, zoo’n overrompeling, heel anders dan iemand het zich voorstelt en je kon, ook al was je de beste kameraden, niet bij elkaar blijven — je had te veel met je zelf en den vijand te doen. „Adieu Lies-chen” had Plump geschreven, „als ik terugkom, dan zal ik zeker niet met den schoolmeester om jou hebben te vechten. Uit Parijs, waar we nu naar toe gaan, krijg je weer bericht en ik stuur je twaalf zilveren lepels en vorken, voor onze huishouding.”

Sedert Lieschen den brief ontvangen had, was zij niet meer de vroolijke, gevatte herbergiersdochter. Claus zou dood zijn, haar Claus was dood en gestorven