De Lafaard

107

zich toe-eigende en zich tevreden gesteld met Krüger eerbiedig te begroeten en Cronjé een eeresabel aan te bieden en het voelde zich getroost, toen het zag, hoe de Zuid-Afrikaansche Germaan, verlokt door een telegram van Potsdam, te Keulen bevel ontving terug te keeren naar den mond van den Rijn. De Seine had hem eerbied en eer gebracht, de Spree bracht Krüger, den Germaan met den Duitschen naam, hoon en verraad.

Toen het Marokko-conflict ontstond, wilde Frankrijk weder de wijzere zijn, maar de geheime wereldbond tegen Germaansche heerschzucht en Germaansche vitaliteit, was nu al krachtig genoeg. Duitschland voelde de nieuwe kracht en moest uitwijken.

Albanië dreigde de vonk te worden, die het groote vuur zou ontsteken; daar de groote krachten elkaar in bedwang hielden, werd de zwakke, de kleine, werd Nederland belast met de hervorming van een militair stelsel en er was een tragische humor in dat groote, tot de tanden gewapende Europa, dat zijn bommen van koper opzamelde in de tuighuizen en een Edammer kaasje tot werptuig maakte.

Toen, opeens, was de kleine aanleiding gevonden, die de groote oorzaken tot haar logische ontwikkeling bracht. In het barbaarsche en boersche Servië zinden onverlaten op vorstenmoord. Een jonge man, nauwelijks de vlegeljaren ontwassen, liet zich tot huur-moordenaar werven. De Oostenrijksche troonopvolger en zijn gemalin werden vermoord. Princip, heette de moordenaar. De naam was een voorteeken; het eerste schot van den oorlog was gelost op den drager van het hoofdprincipe der Germaansche macht, op den troon van Oostenrijk-Hongarijë.

De Germaan en zijn bondgenooten, de Hunnen en de