De Lafaard

98

„Dat moet je zelf weten. Nu is de hoofdzaak, dat je een goed geweer krijgt; we zullen uitkijken.”

Claus voelde den bobbel in z’n zak. „God zij dank, gered,” zei hij.

„Wat?” vroeg de ander.

„De boeken,” antwoordde hij, verheugd. En hij haalde uit z’n broekzak de drie deeltjes met het kogelgat dwars er doorheen, en liet ze den kameraad zien.

„En waar is de kogel?” vroeg de ander; „zit die misschien in je zak? Dat is wat voor het oorlogsmuseum. Donnerwetter Heine, Meyer en Fried!” Hij werd vroolijk en, als Berlijner na het leven een Witz het liefst hebbend, zeide hij: „Je draagt de Friede bij je, om de kogels op te vangen; wat ben je eigenlijk?” „Onderwijzer,” antwoordde Claus.

„Dat had ik al gedacht, toen ik je buit zag. Als je dat overal zoo doorzet, mag je wel een bespanning laten komen voor je schatten. Ik heb ook buit, kijk eens hier.” Hij ging met z’n hand in zijn zak en toonde toen een handvol met edelgesteenten bezette ringen: „Als ik terugkom in de Heimath, neem ik dadelijk aan eiken een lekkere meid!”

Hij liet de ringen weer in z’n zak glijden, haalde er toen weer een paar uit en zei, schuin blikkend opjung-Stillings Leben, en „Meyer’s Volksbücher” lezend: „Is dat een goeie schrijver, Meyer? Ik lees anders geen „Volksbücher”, daar ben ik als Berliner veel te„ gebildet” voor. Ik lees alleen uit prachtbanden, dat kan ik me veroorloven. M’n vader heeft een slagerij met zes knechts. Maar ik wil toch ook wel een boekje hebben, dat heb ik vergeten mee te nemen. Wil je ruilen?” Hij bood Claus twee kostbare ringen voor Jung-Stillings Leben.