De Lafaard

97

„Wat is er met me gebeurd?” vroeg Claus.

„Je hebt een kolfslag op je hoofd gehad; de twee kameraden naast je waren dood — wil je drinken?”

Hij reikte hem een geopende thermo-flesch over. Er was warme koffie in.

„Drink maar leeg, als je trek hebt. Je hebt gevochten als een leeuw.”

Claus dronk in koortsdorst.

„Kom ik zoo mee naar Parijs?” vroeg hij, meteen zichzelf verwonderend, dat dat zijn eerste vraag moest zijn.

„We gaan nu op Leuven aan. Zou je al kunnen loopen? Dan kan de kar terzij worden geschoven, de beesten zijn kapot gejaagd.”

„En de kameraden hier in de kar?” vroeg hij.

„Die zijn allen te ver weg, al verder dan Parijs,” bulkte de soldaat, „daar zal de trein dan wel voor zorgen.”

Hij stuurde snel den wagen terzij in een platgetrapt korenveld, en hield de paarden in. Zoodra de dieren stil stonden, begon het eene bloed te kuchen en het andere paard stortte ter zijde neer en lag te zieltogen. „Dat was net bijtijds,” zei de voerman, Claus helpend bij het afstappen. „Nu, gaat het?” vroeg hij, hem met den arm steunend, „anders moet je hier maar bij de knollen blijven zitten. Je kunt je nu wel zelf helpen; oorlog is oorlog.”

„Ik moet naar Parijs,” zei Claus, met de starheid van een idee flxe. „Is m’n bibliotheek mee gekomen?”

„Bibliotheek, kameraad? Wat ben je dan? Wat bedoel je?”

„Ik had toch zoo’n groote bibliotheek buit gemaakt.” Hij liep al naast den ander zonder hulp mee.

De Lafaard