De Lafaard

96

alsof hem een groot onrecht geschied was.

„Waar is je geweer?” vroeg Plump.

Opeens kwam Claus tot bezinning. Hij rende de trap weer op, de slaapkamer in, greep het vergeten geweer en stopte den buit in z’n broekzak. In de donkere nachtstraat beneden, was dof gerucht, slaan van kolven, knetteren van snelvuur, vloeken, gejammer van vrouwen, kreten van kinderen. Een troep Belgische soldaten was plotseling op de Duitschers gevallen, Niemand wist vanwaar ze gekomen waren. Maar ze waren er, allemaal jonge kerels, in donkere uniform. „Fakkels,” werd er geroepen, want vriend en vijand konden niet onderscheiden worden en daar er zoo spoedig geen licht was, kwamen de zwarte benzol-schijljes van professor Ostwald te voorschijn en werd op straat geworpen huisraad in brand gestoken, om licht te hebben.

Toen stond Claus midden in een handgemeen. Hij weerde af met de bajonet, hij sloeg met de kolf en opeens zag hij een rood veld voor zijn gesloten oogen. Hij hoorde nog, alsof het heel ver was, kreten, gestommel, getrappel, hij zag Lieschen in de gelagkamer, ze borduurde, neen, ze breide, ze breide sokken, ze breide grove, grijs-wollen sokken ........

Toen Claus tot zich zelve kwam, lag hij op een boerenwagen met nog een paar kameraden en hij zag een diep blauwen Augustushemel boven zich en rondom wuivende korenvelden. Hij bracht de hand aan z’n hoofd; z’n helm stond boven op een doek, een verband, dat rondom zijn voorhoofd was gelegd. De soldaat, die op den bok zat, keek om.

„Gaat ’t al beter, kameraad?” schreeuwde hij Claus toe.