De Lafaard

94

Wenn ich auf dem Lager liege,

In Nacht und Kissen gehüllt.

So schwebt mir vor ein süsses,

Anmutig liebes Bild.

Wenn mir der stille Schlummer Geschlossen die Augen kaum,

So schleicht das Bild sich leise Hinein in meinem Traum.

Doch mit dem Traum des Morgens Zerrinnt es nimmermehr;

Dann trag’ ich es im Herzen Den ganzen Tag umher.

Hij las verder in de verzen en alles wat hij beleefd had in deze gruwelijke weken, was verzwonden. Hij dacht aan Lieschen, z’n ver, mooi Lieschen, Lieschen, voor wie hij leven moest en toen begon hij de citaten te lezen. Z’n oog viel op bladzijde 81, die hij op goed geluk had opgeslagen. Even glimlachte hij:

Du bist verrückt mein Sohn Du musst nach Berlin.

Dat was uit de operette „Fatinitza” van Strauss. Welk een groote tragiek lag er nu in deze spottende woorden; hij huiverde:

Du glaubst zu schieben, und du wirdst geschoben.

Dat was uit Goethe’s „Faust.” Welk een diepe waarheid. Het heele Duitsche leger geloofde te drijven en werd voortgedreven. Hij las voort; de citaten stonden