Op water en brood

89

ben mij naar ’t cachot motten dragen. En vanmorgen hierheen gebracht. Ik werk bij de boeren... Zouvven ze die nacht cachot voor een dag rekenen?”

„Zeg het tegen den directeur. Dan heb je kans.”

’t Oude boertje kijkt mij glunder aan, gaat tegenover mij op een bank zitten; kijkt mij weer aan. „Waarom zit jij hier? Met negotie geloopen?” „Vijftig guldens boete,” zegt Willem, trotsch op den duren kameraad.

„Principaal?” informeert ’t boertje,”

„Nee... hij verdient eiken dag vijf gulden.”

„Dan hè je gelijk, dat je ’t verdient... Ik heb principaal,” gaat ’t boertje voort. „Ik ken alle cachotten van Nederland en koloniën. Ik heb dertig Nederlandsche dienstjaren in Indië. Geen Indische... nee Nederlandsche ... en vierhonderd gulden pensioen ... ’k Verdien bij de boeren zat geld. ’k Ben nou bij een boer onder Vlaring. Ik heb er de kost, inwoning en een daalder daags... Ik ken overal zat werk krijgen... Ik was zoo lazarus, da ze me bekans voor dood uit die sloot haalden... Hoe oud denk je nou da ’k al ben?”

„Vijftig jaar,” raad ik.

„Doe d’r nou is eventjes twintig bij. Dan ben je er nog niet. Ik ben van 1844... Maar ik ga nog voor geen jonge kerel uit den weg. D’r zijn bij die boer twee zeuns, stevige, jonge knullen. Die staan vorige Zondag bij ’t kolenhok en daar staan vier mudden anthraciet. Wedden ze met mij da ’k die vier mudden niet naar ’t varkenshok kan dragen en terug. Wed ik van jawellis. Gaan eerst die knullen aan ’t dragen... hebben na den tweeden zak ’t zweet in parels op d’r boerentronies, da’s d’r in zwommen. Neem ik die zakken op, draag ze naar ’t hok, een voor een, alle vier en weer terug. Stonde die boerenlummels te kokhalzen van d’r schaamte, door den ouwen geleid te zijn. Zeg ik: geef op de twee gulden. Wouen ze d’r een geven. Neem ik een kolenschop op en zeg: „’k sla jelui de schop door jelui boerenkoppen heen als jelui niet elk een gulden