Op water en brood

85

man van jouw flink postuur wordt er toch overal wel een broodje gebakken.”

„Als je ’t betaalt, dan bakken ze overal een broodje voor je.”

„Die is goed. Nee... da’s een goeie mop.”

Ik heb zijn postuur flink gevonden en ik heb zijn mop geestig gevonden. Zelfs een landlooper is tegen zooveel charmeer-kunst niet bestand.

„Ik ben vijftien jaren in Indië koloniaal geweest. Maar ’k heb nooit goed opgepast. Als jonge snaak geteekend en naar Harderwijk gegaan, zonder dat ik wist wa ’k deed. ’k Dacht varen op een boot naar Indië en dan daar hokken met een blauwe meid;... maar ik kon niet tegen ’t klimaat en niet tegen de koe-jenatie in dienst. Ik ben er aan ’t zuipen gegaan en

renitent geweest----En toen na vijftien jaar terug naar

Holland. Wat moet ik hier doen? Een vak of ambacht leer je niet in dienst. Toen ben ik maar met een kissie manufacturen den weg opgegaan, ’k Haal daarmee zoo’n beetje mijn kossie op. Maar ’k heb al heel wat achter den rug. Ook al in Veenhuizen geweest... al wel tweemaal... en in Hoorn (de rijkswerkinrichting) ook al... Ook al uit Veenhuizen weggeloopen ...”

„Kon je ’t er niet harden?”

„Als het te lang duurt niet. Dan wil je wel eens onder de gebooien uit, dan wil je wel weer eens mensch zijn en je zelf. ’t Is er niet slecht in Veenhuizen, maar je bent er net als in dienst... je mot altoos gehoorzamen en je eigen wil en lust op zij zetten...”

Gemoedelijk, zacht, droevig heeft hij mij zijn levenstragedie verteld.

„Wat zouden jelui nou wel zelf het middel vinden om jelui uit jelui beroerdigheid te halen. Dan kan ik er eens in de krant over schrijven.”

Ze zitten allebei te denken, maar weten niet te antwoorden.

_vKom,” zeg ik tegen Willem, „u bent iemand, die toch al eigenlijk zoo’n stuk geleerde is. Als u nu eens