Op water en brood

72

Maar men betale er geen milliarden voor aan beroeps-straffers.

Wat het civiele recht aangaat — men late de men-schen toch hun eigen geldzaken bedisselen. Wat heeft het Rijk er mede te maken of Jan het met Piet niet eens is over een geldquaestie. Laten de vakverenigingen eigen particuliere rechtscollege’s oprichten. Dan weten de beide partijen ten minste, dat ze door deskundigen, door vaklieden, worden gevonnist. Onze civiele rechtbanken zijn geheel verouderde instellingen. De geheele begrooting voor civiele rechtspleging is een diefstal aan de natie. Als twee reeders ruzie hebben over een schip, laat ze dan naar de reeders-vakvereeni-geing gaan om een beslissing in hun zaak. Als een assurantie-maatschappij kijft met een journalist, die brand heeft gehad, wel dan is er een Kamer van Assuradeurs en een Journalistenkring, die samen uiterst bevoegd zijn om „heibel” over een geldzaakje op te knappen.

Er bestaat geen enkele reden, waarom de Staat, ter wille van deze particuliere ruzie’s, ons geld, milliarden, moet beschikbaar stellen voor de juridische faculteit en de rechtbanken. Rechters van de univer-siteit zijn niet in staat in zaken van de praktijk recht te spreken. Daarvoor hebben ze levenslang te veel buiten de practijk des levens gestaan. Daartoe zijn ze te dom. Prof. J. A. van Hamel heeft geprotesteerd tegen het monopolie van de artsen. Dat was verkeerd, omdat aan den arts het leven van den mensch wordt toevertrouwd. Maar iets waars lag er in zijn betoog. Wij kunnen in elk geval beginnen met het minst gevaarlijke en het monopolie der juristen afschaffen. Als dat goed lukt, is er nog altoos tijd om over de afschaffing van het artsen-monopolie te praten. Want het afschaffen van het juristen-monopolie kan hoogstens geldverlies brengen, maar het afschaffen van het artsenmonopolie zou verlies van menschenlevens ten gevolge