Op water en brood

71

schoten. Een stelsel, dat ons dezen wereld-oorlog bezorgde, zal toch, hoop ik, er geen aanspraak op maken na den oorlog nog gehandhaafd te worden. Daarvoor hebben thans de kinderen van de minderge-goeden veel te best schieten geleerd. Een regeerings-stelsel, dat ons brengt de belasting op kunstwerken om moordtuig te kunnen koopen, moet er niet op rekenen, het nog heel lang te kunnen harden. Indien men eerbied voor de rechtelijke macht vraagt, behoort die rechterlijke macht te zorgen, dat zij ook waarlijk eerbied verdient. Deze verdient zij niet, zoolang zij uit het straffen van ongelukkige medemenschen, een riante loopzaak maakt, die rijkelijk brood geeft en van vader op „zeuntje” overgaat. Neen, het is veel fatsoenlijker achter een zinken taptoonbank te staan, dan achter een groene rechtbank. De jenever mag dan veel kwaad op haar geweten hebben, maar nooit zooveel als ons huidig „recht,” dat als leidend principe heeft den aan goederen en geld arme altoos te ver-oordeelen in het belang van den rijke.

Want de rijke koopt een goeien advocaat (advocaten zijn koopwaar. De beste krijgt, wie ’t meeste betaalt.) De rijke kan het proces rekken, rekken en als hij van Jantje geen gelijk krijgt, ’t bij Pietje probeeren. Jantje en Pietje liggen doorgaans met elkaar overhoop en „corrigeeren” elkaar door een tegenovergestelde meening te „huldigen.”

In ons civiel- zoowel als in ons strafrecht is alles er op aangelegd, een zekere kaste voor wie de juridische carrière, de eenig wenschelijke is, aan een rijke broodwinning te helpen. Hetzelfde geld, nu besteed aan wettenmakers en hun parasieten-aanhang, zou, verstandig, humaan, Christelijk besteed aan sociale instellingen, de misdaad en de overtreding zoo goed als uitroeien. Er bestaan geen misdadigers. Er bestaan slechts idioten, verwaarloosden, zwakken en zieken. Deze vier categorieën besteede men uit bij den boer.