Op water en brood

70

is, dat zij de boete niet betalen kunnen. Hebt gij ooit vernederender ambt aangetroffen? Is ooit ruwer en grover het kapitalistisch-materialisme gemanifesteerd dan in dit ambt? Stel u eens voor, hoeveel onge-lukkigen naar de kluis zijn gestuurd als deze man duizend uren a drie kwartjes heeft gewerkt voor zijn broodje. Hoeveel menschen moeten rillend, onderworpen, afhankelijk, zonder wil of persoonlijkheid op droog brood en water opgesloten zitten, opdat een kantonrechters-familie haar gesmeerde cadetjes en de rest kan gebruiken? Met welk recht vraagt de rechtersstand zooveel bijzonderen eerbied? Waarom deze hooge loonen in dit bedrijf? Waarom deze benoeming voor levenslang? Waarom is geen openbare critiek geoorloofd op de handelingen der rechters. Waarom dit monopolie? Waarom verdraagt toch het Nederlandsche volk deze overheersching der juristen-kaste?

Als de kantonrechter dit Haagsche mannetje goedmoedig had gezegd: Vriendje, je ziet wat het gevolg is van je daad. Denk er om, een volgende maal uitkijken of er geen urinoir in de buurt is,” zie, dan had hij getoond, dat de studie der „humaniora” ten minste tot iets dienstig is.

Ieder, die wel eens een proces heeft gehad, of gevolgd, onverschillig of het een civiel of een strafrechtelijk proces is geweest, weet, dat bijna altijd juridische uitspraken in volkomen strijd zijn met de uitspraak van hart, geest, gemoed en gezond verstand. Men heeft van de rechtspraak iets gemaakt, dat buiten het instinctieve rechtsbesef staat, dat elk normaal mensch zoo goed als het instinctief moreel besef is ingeboren. En de lieden, die deze kunstmatige rechtspraak uitoefenen, zijn, zoo goed als de lieden, die die kunstmatige rechtspraak, de wetten, maken, personen van kenmerkend materialistische opvattingen. Zij zijn eigenlijk de wachten waakhonden van het kapitalistische regeerings-systeem, welk systeem juist in deze dagen zoo verstandig op velerlei slagvelden uit elkaar wordt ge-