Op water en brood

65

is die moeder van me gestorven en mijn vader is aan ’t hertrouwen gegaan met een vrouw van slecht poli-tiek-zedelijk gedrag.”

„Een socialiste?”

„Nee — dat was toen nog niet uitgevonden, het socialisme. Nee, ik bedoel ze was van de lichte kant. En die vrouw, die mijn stiefmoeder werd, kon mij niet lijen. Ik kreeg veel slaag en nooit genoeg eten. Ik ben het kind der nooddruftigheid. Nou, toen ik twaalf jaar was, kwam ik ook bij de prefessie van het metselaarsambacht. Dat ben ik tot mijn achttiende jaar geweest en toen begon het goed te gaan. Maar als metselaar, ik was opperman, sta je altijd in de open lucht en je bent onder kameraden die als je ’s zomers goed verdient, wel ’ris wat wegschenken. Dan schenk je ook wat weg en zoo krijg je de smaak te pakken. Niet dat ik zoop. Daar had ik geen verlangen naar. Maar toen is mijn ongeluk gekomen. Ik ben met een plok steenen van een leer gevallen en toen heb ik mijn rechterbeen gebroken. Ze hebben mij naar Utrecht gebracht en daar is het verkeerd gezet. Toen ik uit ’t ziekenhuis kwam, kon ik de uitoefening van mijn per-fessie niet meer bewerkstelligen, want ik was mank geworden, voor m’n heele leven, mank met een verkeerd gezet been. Toen ben ik bij het hoepmaken gegaan. Dat geeft een zuinig broodje als je een goeie hoep-maker bent. Dan werk je van ’s morgens zes uur tot ’s avonds zeven uur als het de tijd is, dat de hoepels kunnen gesneden worden. Maar er is hoepmaken en hoepmaken. Je mot er ijzersterk van zijn. En ik ben zwak. Ik lijk heel wat met mijn breede schouders, maar ik ben zwak. Ik heb nooit genoeg te eten gehad, zoolang als ik leef... Nou lieg ik... Tot mijn zevende jaar heb ik goed te eten gehad... meer dan ik opkon, en drie centen voor de snoep eiken Zondag. En ik droeg een hessie met een blauwe branie-kraag met witte biezen en twee witte ankertjes. Wat verdiende ik nou met dat hoepmaken? Zeven gulden is ’t hoogste

5