Op water en brood

62

een kameraad en je bent God en zijn hemel te rijk, dat je ten minste weer eens een mensch op de wereld ziet, die je niet afsnauwt en afgrauwt. Hij zeit tegen mij, laat ons een klein happie genieten op de vriendschappelijke ontmoeting. Nou, ’t was tegen den avond en ik lust ’m wel. Als je den heelen dag langs den weg geschooid heb en je ben kil, dan lust je ’m altijd wel...”

„’t Is niet voor de eenden gebrouwen,” antwoordde ik vol overtuiging. Als men er op uit is, menschen hun diepste wezen te doen uitzeggen, moet men in hun lijn spreken en ze niet bemiddernachtzendelingen.

„Neen, ik drink niet, omdat ik van mijn aard een zuiper ben. Waarachtig niet. De drank heeft heel wat op z’n geweten en als ik dronken ben geweest, dan heb ik er den volgenden dag altoos zwaar berouw over.”

Hij blijft met zijn zwaar, moe, afgetobd hoofd ineengedoken zitten.

„Nou kameraad”, zeg ik na een poosje, „ik ben van een andere opinie. Ik vind een borrel op zijn tijd en een roes op z’n tijd niet misdadig.”

„Zoo is dat je opinie?”

Hij zegt het woord opinie mij na, langzaam, weloverwogen en kijkt meteen naar den tweeden kameraad, opdat deze toch wel zal hooren, dat hij het moeilijke vreemde woord verstaat en begrijpt. Stil binnenin lach ik. Ik heb de geheele sociale beweging van 1880—1900 als reporter medegemaakt en heb den opkomenden vierden stand leeren kennen. Al deze menschen uit de heffe zijn zoo gelukkig met zoo’n klein beetje „geleerdheid”. In een taal, die velen in deze dagen zelfs liefst niet lezen, heet het: „Zoo’n beetje Latijn siert den heelen mensch op.” En het opinie, nagezegd en begrepen, geeft Willem een soort respect bij den anderen landlooper. Gij begrijpt, dat ik de gelegenheid om langs den weg der „geleerdheid” hechtere kameraadschap met den vagebond te sluiten niet laat voorbijgaan.