Op water en brood

60

gekleurde papiertjes er buiten op; en ik word weer in de groote kluis opgesloten.

Maar de bewaker zegt den kellner en den boezeroen-man, dat hij een andere kluis heeft binnen te gaan. Ik kom alleen in de kluis en niet lang daarna komen de twee anderen bij mij in de kluis, de twee groote mannen in de gevangeniskleeding.

Nu wij met z’n drieën hier alleen zijn, voel ik mij toch wel een beetje onzeker. Met welke lieden ben ik hier samengebracht?

Ik heb de oogen van den kellner gezien, toen hij mij moest verlaten. Er lag vriendschap in en verdriet wegens de scheiding. Hij had zich in de eenzaamheid al aan mij gehecht. Ik heb hem het rustige gevoel gegeven in gezelschap van een mensch te zijn, gelijkend op die van de sociëteit, waar hij zijn jeugd heeft doorgebracht. Hij had hier iemand, op wien hij kon letten, dien hij kon bedienen.

Mij ook spijt het, dat hij is verdwenen. Wie zal nu mijn kroes met hoofdschen zwaai voor mij op tafel zetten? Wie zal nu zacht vertrouwelijk naar mij opkijken, om raad en steun en troost?

Maar ik ben hier niet gekomen om gevoeligheden te ontvangen.

De twee vagebonden, die verluisd, verwaarloosd, ver-ellendigd hier in de kluis zijn geworpen, hunkerend naar een straaltje van Gods lieve zon, bleken eerbied voor mijn gouden pince-nez te hebben.

Ja, mijn gouden pince-nez heeft den grooten, zwaren, breeden man, dien ik voortaan maar als Willem zal aanduiden, eerbied ingeboezemd!

Ik heb nl. op den morgen van den eersten dag bij ’t opstaan mijn pince-nez, die niet als gewoonlijk op een nachtkastje kon worden gelegd, maar op mijn kleeren moest gelegd worden, laten vallen en het glas is gebroken. De reserve pince-nez deed dadelijk zijn dienst. Wel hem, die tevoren zorgt! De gebroken bril is aan den directeur gebracht, die de hoffelijkheid