Op water en brood

179

op mijn oordeel, en het spreekt wel vanzelf dat iemand, voor wien die gunstige voorwaarden ontbreken, of zelfs voor een deel ontbreken, de dingen heel anders zal zien en voelen.

„En, als iemand uit dit gunstig oordeel de gevolgtrekking meent te mogen maken, dat ik derhalve het leven in de gevangenis, en met name het celleven, zoo erg niet vind, dan denkt hij heelemaal verkeerd. Er zullen weinigen zijn, die het sterker afkeuren dan ik, dat in onze Christenmaatschappij nog zulke strafplaatsen bestaan. En ik acht het een schande voor menschen, die zich noemen naar Hem, die aan den maaltijd zat met tollenaren en zondaren en misschien wel met zondaressen of ontuchtige vrouwen; die ook leerde wat geschreven staat in Mattheus 7 : 1—5; die, toen hij als rechter optrad, het deed zooals beschreven staat in Johannes 8, — ik acht het een schande, dat zulke menschen nog kunnen meenen, hun broeders en zusters te zullen verbeteren, tot een nieuw leven te zullen brengen, door ze op te sluiten achter dikke muren, dagen, weken, maanden, soms jaren, soms levenslang. Neen, ik richt dit verwijt niet allereerst tot de rechters en politie, en nog minder tot de directeurs en bewaarders, want ik weet nu, dat zij vaak heilzame pleisters kunnen leggen op zeer pijnlijke wonden, maar ik richt het tot het groote publiek, dat nog altijd een onmee-doogend rechter is. Want, al gebeurt het, en meer dan genoeg, dat de politie haar werk maakt van bekeuren, en al zijn er officiers van justitie, die hun daarin voorgaan door tuk te zijn op zoo veel mogelijk zaakjes, ik wil aannemen, dat het meerendeel hunner zoo niet is, en dat zij dikwijls tegen wil en dank tot vervolging geprest worden, omdat het publiek opdringt, waar zij zelve veel liever door de vingers zouden zien.

„Neen, de hoofdschuldigen zijn zij, die aanstonds klaar staan met hun harde vonnis, als de rechter nog in ’t minst geen schuldige heeft gevonden of aangewezen; die juichen als dat vonnis gevallen is, ook al