Op water en brood

172

gouden .regen en meidoorn en geuren de seringen. Nu gaat de natuur van schoonheid tot schoonheid, omdat de zon haar tooverhuwelijk heeft gesloten met aarde’s groeikracht. Nu stappen de kinderen naar hun tuintjes om te zien of de zaadjes al opkomen____

„Nu ja, — mijn vrienden in de andere cellen en in de andere gevangenissen missen dat misschien niet. Maar zij missen weer andere dingen. Er is zóó véél te missen! Het gevangenisleven is een leven zonder genoegens.”

De gevangene spoort dan zijn lezers aan om het lot van de gestrafte misdadigers te overwegen, voor hen te bidden en zoo te bedenken wat zij voor hen kunnen doen. Hun schrijven b.v. De gevangenen krijgen geen kranten, niemand vertelt hun wat, brieven mogen ze ontvangen zooveel er komen. En dan op verbeteringen aandringen, die dadelijk uitvoerbaar zijn.

„Want waarom,” gaat hij voort, „zou de Staat niet onmiddellijk kunnen ophouden zijn gevangenen te ondervoeden? Het is een stellig feit dat dit geschiedt. Ondervoed, zegt gij misschien, dat worden er ook tienduizenden buiten de gevangenis. Zeker! En helaas! Maar is dat een reden dat de Staat zich aan die zonde mag schuldig maken tegenover diegenen voor wie hij regelrecht de zorg heeft? Waarom kan er niet zooveel brood verstrekt worden als begeerd wordt en dan mèt boter, en des morgens melk in plaats van heet water en bij het middagmaal voldoende vet? Dit zijn toch zeer redelijke eischen en financieel niet onmogelijk om ingewilligd te worden. En waarom wordt toch niet gebroken met het misdadige stelsel van matglas in de raampjes? Reeds Elizabeth Fry bezwoer in haar tijd de regeering het matglas te vervangen door gewoon vensterglas. Laat toch de gevangene Gods blauwe lucht zien en de witte wolken en gun hem de vreugd van den wiekslag van een voorbijvliegenden vogel! Het kan hem alleen maar béter maken. En waarom zou niet dadelijk kunnen ingevoerd worden het ook door