Op water en brood

165

voor mij open, en ik stond in het groote, vrije leven, tegen den prijs van vijf en twintig zilverlingen, vier dagen eerder dan een man zonder bezit, het zich zou hebben kunnen veroorloven.

Ik had mij over niets te beklagen jegens den directeur, den humanen, maar machteloozen ambtenaar.

Voor mijn aanklacht had ik een andere tribune bestemd, eene waarvan de klacht verder zou dringen, dan de vier wanden van een kamer, waar dag aan dag de hulpelooze medemensch, den snik heeft te versmoren en de troon heeft in te houden.

Mr. Louis Israëls heeft in een der artikelen „Wet en Recht” mij in „De Telegraaf” toegevoegd: „Dat ik gerust kan zijn,” daar sedert 1 Januari het betalen van een boete een jaar na de veroordeeling kan plaats vinden, zoo de rechter daartoe termen aanwezig acht.”

Het spijt mij, mijn geachten collega te moeten antwoorden, dat ik geenszins gerust ben. Want ten eerste is een straf, die eén jaar na het vonnis wordt afgeboet, meer een plagerij dan een correctie. Wil een straf werkelijk tot verbetering drijven, dan behoort zij zoo snel mogelijk op ’t misdrijf te volgen. En overigens acht ik dat een volkomen hervorming van ons boetestelsel gewenscht is. Bondig opgesomd stel ik voor (en ik hoop door boek en tooneelstuk de publieke opinie voor deze hervormingen te winnen):

le. Invoering van de straf der vermaning, zonder' meer, voor alle delicten voor de eerste maal begaan door minderjarigen.

2e. Oplegging van boete in overeenstemming met de financieele omstandigheden van den veroordeelde met een minimum van f0.10.

3e. Afschaffing van hechtenis ter vervanging van boete.

4e. Voldoening der boete zoo noodig in termijnbetalingen van kleine bedragen.

5e. Verbetering van de financieele positie van agenten en rijksveldwachters en daarmede verband