Op water en brood

163

„Ik verlang niet op deze wijze geld te verdienen. Elk uur eerder vrijheid is mij nu wel honderd gulden waard.”

„Zooals u wilt.”

Mijn rekening werd opgemaakt. Het was met gemengde gevoelens dat ik het bewijsje wegens gele-verden schriftelijke arbeid, namelijk, van mijn groot drama in verzen, waaraan ik in de gevangenis had gearbeid, ontving. Voor het eerst na een kwart-eeuw kreeg ik dan toch een bewijs van de Nederlandsche regeering, dat mijn dichterlijk werk arbeidswaarde had. De juristen die lid uitmaken van den Raad van beheer van de K. V. Het Nederlandsch Tooneel, hebben het niet zoo ver gebracht, als de directeur van het Huis van Bewaring te Rotterdam. Deze heer weet oorspronkelijke drama’s in verzen op prijs te stellen. De juristen der K.V. Het Nederlandsch Tooneel hebben sedert een kwart-eeuw van hun overmacht misbruik gemaakt om mijn arbeid te weigeren en de subsidie van H.M. de Koningin voor een deel besteed om zedebedervende tooneelstukken op te voeren. Eerst bederft men de argelooze menschen in een Koninklijken Stadsschouwburg naar hart en ziel door hun misdaden op het tooneel te doen aanschouwen en wanneer zij daardoor geprikkeld tot misdaden overgaan, brengt de jurist ze in de gevangenis. Zoo blijft het koren op den molen van den jurist; hij moet immers leven van straffen.

Ik telde f24.60 neer, kreeg mijn bewijs van ontslag en mijn kwitantie, wegens geleverden arbeid. Nooit heb ik den macht van den zilverling meer gevoeld dan op dat oogenblik. Welk een vuilaardig strafstelsel zonder geld behandeld, als een hondsche slaaf, gestraft, in voedsel, gezondheid, vrijheid en eer. Met geld behandeld als een edelman.

„Heeft u zich nog over wat te beklagen gehad?” vroeg de directeur.

„Neen, mijnheer,” zeide ik, „en ik dank u hartelijk