Op water en brood

157

toch van veel langeren duur o.a. van 24 x 6 dagen, werden ter zake opgelegd. Op het onwettige van dergelijke vonnissen opmerkzaam gemaakt, gaf de, tot politie-rechter bevorderde blank-officier te kennen, dat hij ze dan wel anders zou krijgen en wel „door ze dan herhaaldelijk op de rol te brengen.” Aldus geschiedde dan ook en „splitste hij”, volgens Mr. Bouma, een reeks van voortgezette diefstalletjes die alle tegelijkertijd ontdekt waren in even zoovele zaken en behandelde die op verschillende terechtzittingen soms zelfs op één dag gehouden. Zoodoende werd dat arme inlandertje, dat aan kleptomanie leed en niet begrijpen kon, dat men wel straffeloos een heel eiland mag stelen, maar niet een zakje peper, bij vonnissen op 4, 4, 5, 8, 11, 11, 13, 13, 16 en 18 April en 13 Mei 1910, gewezen, respectievelijk tot 2, 3, 3, 3, 3, 3, 3 3, 3, 3, en 3 maanden ter arbeidstelling veroordeeld. Dit is twee en dertig maanden dwangarbeid.

De noodzakelijkheid van een volkomen verandering van ons strafstelsel behoeft wel niet alleen, maar zal toch het sterkst gevoeld moeten worden door de partijen voor den vooruitgang.

Alle partijen, zonder uitzondering, voorzooverre zij uit menschen bestaan, die hun Vaderland en in hun Vaderland, de menschheid liefhebben, kunnen aandringen op een splitsing van ons rechtswezen. Het rechtswezen, is te verdeden in twee groote afdee-lingen, die niets met elkander hebben uit te staan; ondanks het feit dat ze nog altijd, naar het voorbeeld van de oud-Romeinsche, barbaarsch-materialistische maatschappij, in Nederland en elders aan elkaar gekoppeld zijn, zoodat de advocaat, tevens procureur is.

Het strafgeding en het civiel proces zijn twee geheel verschillende zaken. Het strafgeding ligt op het gebied der psychologie of moraal-philosofie. Het civiel-proces ligt op het gebied van het materiëele geschil in het algemeen.