Op water en brood

156

Weinig of geene regelen van formeel recht.

Geene regelen voor het bewijs.

Gemis aan regeling van de te nemen beslissingen.

Geene motiveeringen van vonnissen.

Geene hoogere voorziening.

Geene toepassing van de regelen omtrent samenloop.

Afzonderlijke rechtspraak voor Europeanen en niet-Europeanen.

Al deze bezwaren worden in het uitnemende boek op overtuigende wijze toegelicht. Na de lezing krijgt men den indruk dat zoo goed als in Nederland het stelsel van „boete of hechtenis” eer heden dan morgen door een christelijk stelsel van straf behoorde vervangen te worden, de politie-rechter in Indië liever vandaag dan morgen den schop moest krijgen, die hij sedert eeuwen al verdiend heeft. Wij besluiten onze aanbeveling van dit werk, een vaderlandslievende daad van den schrijver die daarvoor het „cum laude” verdient, met een der vele staaltjes van machtswellust door de laffe wreedaards ginds in Indië bedreven.

Het reglement op de strafvordering bepaalt, dat wanneer de beklaagde aan meer dan ééne overtreding schuldig verklaard is, alleen de straf op de zwaarste gesteld tegen hem uitgesproken wordt, welke bepaling niet toepasselijk is op geldboeten en verbeurdverklaringen. Ook aan deze bepaling werd tot voor korten tijd door de verschillende magistraten (gepriviligeerde blank-officieren) slechts zeer weinig aandacht geschonken. Zoo veroordeelde volgens Mr. G. N. Bouma, de magistraat te Padang, tientallen van personen wegens het herhaalde malen plegen van „nalatigheid in het verrichten van heerendiensten” tot verscheidene malen de maximum straf van zes dagen ten arbeidstelling, ondanks de bepaling. „In zijn ijver om die nalatige heerendienstplichtigen eens flink te straffen ging hij zelfs zoover, dat hij vergat dat zijn bevoegdheid zich niet verder uitstrekte, dan het opleggen van ten arbeidsstelling voor hoogstens 3 maanden. Straffen