Op water en brood

149

Bouma, den officier van justitie, die uw zaak behandelde. Mr. Bouma zeide mij, dat hij alleen toestemming kan geven tot bezoek aan personen, die in voorarrest zaten en dat alleen de regenten van het Huis van Bewaring in dezen konden beslissen.

Op mijn dringende beden en de verwijzing naar de groote financieele schade, die ik zou lijden, wanneer ik het boek niet tijdig kon doen drukken en aan den boekhandel afleveren, stelde dr. Bouma zich met de directie van het Huis van Bewaring in verbinding.

De onder-directeur, den heer Frank, antwoordde, dat hij bereidt was mij persoonlijk te ontvangen en te onderzoeken of er werkelijk dringende redenen voor mij konden zijn, om tot u toegelaten te worden. Mr. Bouma zeide mij bij het afscheid, probeer u het, ik weet niet of het lukken zal. Toen ik den heer Frank sprak zeide deze: „Het zal moeilijk gaan.” Ik wees er op dat ik groote moeite en last zou ondervinden, wanneer ik tot het einde van uw straf zou moeten wachten, voor ik de drukkerij order tot afdrukken van uw teekening zou kunnen geven. De heer Frank stelde mij voor hem dan te zeggen, wat ik u te zeggen had. Hij zou dan als tusschenpersoon dienen en alles overbrengen. Ik antwoordde: „dat het toch moeilijk was, dat een derde persoon, de critiek en de eventueele verbeteringen aan een reproductie in vierkleurendruk van een teekening aan te brengen, heen en weer zou bespreken. Eindelijk kreeg ik dan als bijzondere gunst de toestemming om u hier te spreken in tegenwoordigheid van mijnheer Frank en met de uitdrukkelijke voorwaarde, dat ik nergens anders over zou spreken dan over de technische zijde van boek en teekening.”

Ik was zeer verheugd dit bezoek te ontvangen. Eindelijk dus een levensteeken van buiten, maar waarom al deze vervaarlijke voorzorgsmaatregelen jegens iemand, wiens eenige misdaad tenslotte daarin bestond, dat hij instede van aan den ontvanger der registratie