Op water en brood

148

zelve geen kinderen had en mijn dochtertje zoo lief vond en die weder eens Hollandsch wou spreken...

Of de kermisreiziger, de woonwagenman even argeloos en onbedorven zou gebleven zijn, indien hij lezen en schrijven had geleerd?

Tegen den middag kwam de bewaker mij vertellen, dat er voor mij bezoek was. Ik mocht dén bewaker volgen, liep de drie hooge ijzeren trappen af, gevolgd door den bewaker, werd met het waarschuwende fluitje aan den bewaker beneden overgegeven, drie welgesloten deuren werden achter elkaar opengemaakt en thans kwam ik in een klein hokje, een soort kooi, van boven open en aan de voorzijde van een dikke spiegelruit voorzien. Achter de spiegelruit was een kamertje waar een stoel stond, waarop de onderdirecteur had plaats genomen. En achter dat kamertje was weer een kleine ruimte, waar de bezoeker stond..

Zonderlinge gebeurtenis. De heer M. Cohen, de uitgever van den roman, „De geraffineerde”, kwam mij over dit werk spreken, dat juist ter perse zou gaan en waarvan de boekomslag, een vierkleurendruk, reproductie van een teekening van mijn hand, juist de pers had verlaten en nu aan mijn correctie werd onderworpen.

„U hier?” vroeg ik, verheugd en verwonderd.

„Ja, en het heeft heel wat voeten in de aarde gehad, voor ik u kon te spreken krijgen. Eerst hoorde ik van den heer Geleyns, den uitgever van de „Holland Express,” die u ook dringend over de redactie van het eerstvolgend nummer had te spreken, dat hij vergeefs pogingen had gedaan om toegang tot u te krijgen. Maar ik besloot door te zetten. Ik wist niet tot wie mij te wenden. Eerst begaf ik mij tot den portier van het Huis van Bewaring. Die verwees mij naar den Officier van Justitie, den heer Mr. Wolfson. De heer Wolfson verwees mij naar den heer Mr.