Op water en brood

147

tertje.” „Zoo, bent u dan al getrouwd?” „Jawel, dame en mijn vrouw is in Holland.” Toen gaf ze mij tien mark, da’s zes gulden, voor de spaarpot van mijn dochtertje. En den volgenden dag kwam zij weer terug om met mij Hollandsch te praten en zij noodigde mij met mijn dochtertje uit om naar een café te gaan. Ik ging mede en wij gingen naar een groot café, zoo groot als het nergens hier is, te Amsterdam ook niet en daar vroeg zij wat ik drinken wou en ik dronk een glas bier dat dertig pfennige kostte. Het beste bier, dat ik ooit gedronken heb. En zij sprak heel gewoon met mij over het weer en over de toestanden in Hol* land en zij gaf mij weer tien mark voor de spaarpot.

Zij kwam den volgenden dag weer en toen ben ik in een ander groot café met haar gegaan en daar moest ik eten wat ik maar lustte en zij betaalde alles, want zij was een rijke dame en had de vingers vol met ringen met diamanten er in. En zij gaf vijftig pfennige, dertig cents, fooi aan den kellner. Na het eten sprak zij weder over mijn dochtertje, dat het zoo’n mooi lief kind was en over mijn vrouw en zij vroeg mij of ik mijn vrouw niet had geschreven, dat zij met mij en het kind naar een café was geweest. Ik zei: „dame, ik kan niet schrijven, maar dat hindert niets, ik heb een goed geheugen, ik onthoud alles en als ik terug kom, zal ik alles wel vertellen zonder iets te vergeten.” Toen zegt zij: „zou uw vrouw dan niet jaloersch zijn, als zij zoo hoorde, dat u met mij naar café’s gaat.” „Neen dame, zeg ik, onze soort menschen kent dat niet, jaloersch zijn. Dat bestaat bij ons niet, want al wonen wij in wagens en al staan wij op de kermissen, daarom zijn onze vrouwen geen sletten en wij hebben onze vrouwen en kinderen even lief als de menschen uit de hooge wereld zooals u.” Of ik daar nu wat aan miszegd heb of niet, dat kan ik niet zeggen, maar zij is niet meer teruggekomen en dat was spijtig, want het was een voorname dame en een hoogst net persoon, die ’t alleen deed omdat zij