Op water en brood

144

gulden, staangeld in de week. Ze wist niet wat van de vreugde te doen, toen ze mij en mijn dochtertje zag, want zij had mijn dochtertje nog niet gezien, alleen een portretje dat ik op een Ansicht had laten maken en haar per post had laten toezenden. En het was terechtgekomen ook en hing in den wagen onder het spiegeltje.”

„En hoe beviel je Berlijn?”

„Kolossaal. Voor tien pfennige, dat is zes cent, krijg je er een glas bier, dat hier een dubbeltje kost.”

„Kolossaal,” beaamde ik en ik dacht aan dat groote, onschuldige kind voor mij, wiens voornaamste, alles overwegende indruk van de wereldstad Berlijn was... dat een glas bier er vier cent goedkooper is dan in Nederland!

Zulk een enkele mededeeling vertelt meer van de psyche van zoo’n man, dan boeken vol studie. In dit kleine belangenkringetje is zijn levensbewegen ingesloten. Hij kan lezen noch schrijven en dus ziet hij de wereld zonder de schat van ervaringen van vorige geslachten, die ieder mensch die lezen en schrijven kan, door ’t lezen reeds van zijn zesde jaar al mede-krijgt.

„En jij was ook gelukkig dat je je zuster terug zag?”

„Dat zeker. Want wij menschen uit de woonwagens hebben op de heele wereld toch alleen maar onze familie. En dan, je hebt samen als kinderen zooveel meegemaakt. Ik ben best opgevoed door mijn vader en mijn moeder, best. Ik heb mij niet te beklagen. Nooit slaag gehad of geen eten. Maar we zijn in den woonwagen geboren, mijn zuster en ik en wij zijn als kinderen al samen met lampewisschers en ij^erdraad-figuren erop uit gegaan. Nooit met de marmot, altijd met negotie, want mijn ouders zijn best voor me geweest en nu heb ik het toch maar gebracht tot een eigen wagen en ik heb wel eens drie paarden gehad. Van paarden heb ik verstand, en als je van paarden verstand hebt, is er aardig mee te verdienen.