Op water en brood

143

met hun woonwagens in het woonwagenkamp over het IJ bij Amsterdam. Hijzelf, Marius, heeft niet zoozeer te klagen. Want de paarden zijn prijzig en hij is een goed kenner van paarden. Als hij maar voor Maandag op de paardenmarkt te Utrecht kan zijn.

Marius vertelt van zijn vrouw en zijn kinderen. Zij zullen nu wel „papa, papa” roepen. Maar papa is weg, papa zit onschuldig in het gevang omdat hij geen weg wist met de papieren. En hij heeft nog wel twee kwartjes uitgegeven voor een telegram aan den commissaris van politie.

„Ik ben ook al heel ver Duitschland in geweest... al heel in Berlijn.”

„Ook om paarden te verkoopen?”

„Neen, om mijn zuster te bezoeken. Mijn zuster woont te Berlijn... ook in een woonwagen, maar een prachtstuk, met koperen stangen en een koperen brievenbus. Want mijn zwager is bij haar, die schrijft en leest in het Fransch, Vlaamsch en Duitsch. Ik had mijn zuster in geen jaren gezien en wel eens een brief gekregen, die dan door den een of ander werd voorgelezen en waaruit ik vernam dat het haar goed ging, maar ik had haar al dien tijd niet gezien. Toen had ik twee paarden voor den wagen, een voor het trekken en een voor den verkoop, een heel mooi bruin paardje, dat ik zelf had opgekweekt. Dat paardje heb ik toen na een jaar met een flinke winst verkocht en toen zijn wij met de wagen tot de grens gereden. En daar is mijn vrouw met mijn broer achtergebleven en ik ben met mijn dochtertje op het spoor naar Berlijn gegaan. Ik heb toen vierde klas gereisd, dat kan je in Duitschland en daar zit je vierde klas zoo goed als hier derde klas. En toen ik met mijn dochtertje van vier jaar te Berlijn was aangekomen, ben ik op stap gegaan naar een groot terrein, waar een kermis gehouden werd. Mijn zuster stond daar met een werptent en het ging best. Ze had dagen van vijftig mark verdienste, dat is dertig guldens. Ze betaalde twintig mark, dat is twaalf