Op water en brood

137

geworden, ik voelde het, maar ik was moedig en keek ze vriendelijk aan. Arme, arme kerels. Ik vond Amerika groot, nooit hield ik zooveel van Amerika, dan dien avond. Ze worden uitstekend behandeld. De directeur stelde ons aan een anderen directeur voor en vroeg hoe lang we mochten blijven. Hij antwoordde luid, zoodat ze het allen konden hooren: „Niet minder dan een uur en hoe langer hoe liever; geef de jongens meer dan u kunt, dames en heeren artisten.” We liepen door de zaal naar het podium en wachtten tot ze allen hadden plaats genomen en het stil was. Lieve zuster, ik geloof dat God me voor dien avond een extra stem had gegeven; ik heb nooit mooier gezongen, nooit met meer gevoel. Ik was kalm, maar er ging zooveel in mij om, Nooit heb ik meer succes gehad, nooit heb ik me gelukkiger gevoeld, nooit meer ongelukkig. Ze klapten, hoera! hoera! Ik bedankte ze uit naam van ons allen en zei, dat we telkens als we te Auborn zouden komen, we weer voor hen zouden zingen. Toen ik in de kleedkamer kwam, keek ik in den spiegel; ik zag bleek en ik huilde. Er werd na ons een bioscoop vertoond. Wij wachtten tot dat afgeloopen was en toen was het tijd naar huis te gaan. Weer gingen we door de zaal om te vertrekken. Het afscheid was dubbel hartelijk bij het vertrek. Ik hield me goed, ik wuifde naar links en rechts, lachte vriendelijk tegen de gevangenen. Ze zeiden thanks, Lady, thanks. Ik kon niets anders zeggen dan „goodbeye boy’s, goodbeye”. Er zijn 400 Italianen onder de gevangenen. Die waren meer dan gelukkig, want het meeste dat we zongen was Italiaansch. (Bona sera, bona sera Signora). Ik antwoordde ze ook in het Italiaansch en toen hoorde ik achter me zeggen viva la patria (leve het vaderland). Ik keerde mij om en antwoordde vriendelijk „Si” (wat beteekent ja). Voor