Op water en brood

136

Lieve zuster, ik weet niet of je in Europa wel eens over een groote gevangenis hebt hooren spreken waar de doodstraf voltrokken wordt, in de „electric chair”. Er is een groote in Ossingh en een andere in Auborn. Er zijn er meer, maar dat zijn 2 van de grootste. Drie weken geleden zijn we in Auborn geweest. Drie dagen in het Auditoreum Theatre en den 3en dag kregen we een uitnoodiging om ’s middags te vijf uur voor de gevangenen te zingen. We namen het natuurlijk aan en om 5 uur kwam er een automobiel met een van de Directeuren ons gezelschap afhalen. We stapten in en reden naar de gevangenis, een groot paleis. We kwamen eerst precies of je bij den Koning op visite gaat, aan een grooten marmeren trap, daarna in een prachtige vestibule, toen aan een groote deur. Een portier kwam om open te doen en dadelijk ging de deur weer achter ons dicht. Wij werden allervriendelijkst ontvangen. Is eenmaal deze deur dicht, dan is elkeen binnen de muren van de gevangenis vrij. Er zijn op het oogenblik 1428 gevangenen, waarvan er 123 voor levenslang zijn veroordeeld.

Ik liep voorop met den Directeur met zijn hoogen hoed in zijn hand; achter me onze andere zangeres met een adjudant en Pepe met onzen tenor achteraan met een gard, een bewaker, die ook luit de gevangenen gekozen worden. We kwamen eerst in een gang waar tegen den muur gebreide handschoenen en dassen, die door de gevangenen gemaakt worden, uitgestald waren. 1100 stuks waren er naar België gezonden, gemaakt door hen. Toen gingen de deuren open en kwamen we in een Schouwburgzaal, waar reeds ons publiek van gevangenen zat te wachten. Stel je voor, ze klapten in hun handen van blijdschap, het was een welkom van belang. Ik was overbluft; mijn hart bonsde in mijn keel; ik was wit