Op water en brood

134

behoorlijke wijze, in het gezin van de eigen moeder, het huishouden leeren voeren, op school nuttige en fraaie handwerken leeren, door pastoor of predikant geleid worden, op de paden Gods, opgevoed worden tot een Christelijken levenswandel, worden deze meisjes jaar in, jaar uit, misbruikt voor het ziellooze, slaafsche en verderfelijke vak van te duur bocht in te pakken. Het is het meest slaafsche systeem van dwangarbeid. De kinderen zelf, wier jeugd en wier toekomst aldus wordt opgeofferd, hebben er weinig van. Zij kunnen geen hoedje bekostigen, zij dragen ’s winters schamele doekjes omdat het loon voor de slavenarbeid nog niet reikt tot een manteltje en haar eenig sieraad bestaat in haar kapsel, dat zij gaarne met veel kammen met valsche edelgesteenten versieren. De dagelijksche ge-zamelijke opsluiting bij geestdoodend, nooit afwisselend werk, heeft een tegennatuurlijke, overprikkelde geslachtslust ten gevolge, welke zich uit, in liederlijke taal en zedeloos vermaak. Indien waarachtige men-schen, met gezonde christelijke inborst de regeering in handen hadden, en niet de kaste der vuige, winzuchtige juristen, zouden dergelijl^e bedrijven in het groot, die tallooze weerlooze kinderen van ons Neder-landsch huisgezin, die de moeders van het Nederland-sche volk in haar teederste jeugd naar lichaam en ziel sloopen, onmogelijk zijn. Thans noemt de jurist-econoom, het rijk worden van één laaghartig individu ten koste van het geluk van duizende argelooze volkskinderen „welvaart en bloei der industrie”. En het is onmogelijk in eert enkele courant daartegen een woord van protest te doen hooren, omdat de kranten mede leven moeten van de advertenties, die zulk een firma plaatst en het is onmogelijk met name dergelijke individuen te noemen, daar de jurist altijd gereed staat om den fielt in bescherming te nemen tegenover den man, die voor de Christelijke gerechtigheid pleit. Men behoeft geen profeet te zijn om te voorspellen, dat ten laatste daden van revolutionair of anarchistisch geweld