Op water en brood

112

„Die daar...” Men wijst op de slaapkluis.

De bewaker gaat binnen.

„Schel jij?”

„Ik heb zoo’n dorst,” jammert de zieke Onderworpen.

„Mot jij dan tweemaal schellen... Ik schrik mij dood. ’k Dacht, dat er wat gebeurd was. — Je zal straks wel geholpen worden... En hoe komt die deur open... De dokter heeft gezegd, dat je op je krib moest blijven liggen...”

De deur van de slaapkooi wordt gesloten, daarna ’t ijzeren hek. De bewaker gaat weg, zonder den zieke water te hebben gegeven en het boek is hem afgenomen.

Ik praat weer met den zanger. Hij vertelt mij van zijn reizen. In sommige gemeenten wordt het hem veroorloofd te zingen als hij eerst een vergunning gekocht heeft. Deze vergunning moet vooruit betaald worden. Dan gebeurt het vaak, dat hij eerst f 0.50 moet betalen, voor ’t verlof om op straat liedjes te verkoopen en te zingen en daarna, als hij den heelen dag gevent en gezongen heeft, gaat hij soms met een kwartje of een dubbeltje winst huiswaarts. Dan moet hij te voet naar huis, soms uren ver loopen, omdat hij het reisgeld... heeft moeten afstaan aan de gemeente.

Hij vertelt den kameraden ook van een paar goede dagen, die hij gehad heeft. Met deonafhankelijkheids-feesten, toen hij overal vrij mocht zingen, heeft hij prachtige dagen gehad. Eén week van veertien gulden. Maar toen heeft hij zich dan ook „overzongen”. Hij is er schor van geweest.

Terwijl hij spreekt, werkt hij ijverig door, altoos maar de gevlochten strengen tot pluis trekkend. Ik beproef het werk ook een oogenblik. Doch reeds na een kwartier beginnen mijn handen pijn te doen en ik begrijp de marteling voor den zanger, die een leven-digen, opgewekten geest heeft, tot dit geestdoodende werk gedwongen te worden. En hij verdient er hoogstens een dubbeltje daags mede als hij van ’s morgens