Op water en brood

111

ze... Ik mot languit op mijn stroozak blijven liggen. — Maar ik hou het niet langer uit. Da’s nou al tweemaal vier-en-twintig-uren met niks dan water-en-droog brood...”

Ik sta op en geef hem het boek uit de kluis... weer een uit het Duitsch vertaalde prul-roman.

„Ik heb zoo’n dorst,” klaagt de jongeman, die in zijn plaatijzeren kooi op zijn stroozak is gaan liggen en leest.

„Je mot maar wachten. Aan schellen hebben ze het land hier,” waarschuwt Prak.

Het is een tijd stil. De mannen pluizen touw. Ik schrijf schijnbaar aan mijn drama — in werkelijkheid maak ik mijn aanteekeningen. Wat ik in deze feuilletons schrijf, is geen fantasie, ook niet aangekleede waarheid tot vermaak en afleiding van den lezer, maar nuchtere, opgeteekende waarheideen relaas van feiten.

Opeens de stem uit de slaapkluis...

„D’r motten ’r beneden twee zitten, die hebben le-vens-lang... Die gaan naar Leeuwarden voor le-vens-lang...”

Weer is het stil. Toen weer de stem:

„Le-vens-lang... Da’s óók een torn... Da hiel ik niet uit... Dan maakte ik er dalijk liever een end an ...”

„D’r heeft zich verleden maand in Haarlem een man van de bovenste galerij in de diepte gestort. Hij bleef morsdood in zijn bloed liggen...” zegt Willem.

„D’r maken zich alle maanden in de gevangenis menschen kapot, die ’t niet langer harden kennen. Maar daar hoor je nooit wat van,” zegt Prak.

„Zou ik durven schellen... Ik heb zoo’n dorst?”...

Hij heeft het gewaagd op den knop der electrische schel te drukken, die in elke slaapkooi is aangebracht. Een paar minuten later komt de bewaarder binnen.

„Wie heeft hier gescheld?” vraagt hij streng en kwaad.