Op water en brood

110

hem een goed repertoire instudeerde. En hem permissie gaf op enkele vaste plaatsen in de steden (hijzelf zei mij op markten of Zaterdagmiddag en-avond in de volksbuurten) zijn liedjes te zingen met begeleiding van zijn kameraad, den harmonica-speler, dan zou men den volkszang beter dienen, dan door dezen man nu als een misdadiger te vervolgen, omdat hij het ingeboren gevoel van vrijheid heeft, dat elk oprecht Nederlander eigen is.

Ook ik moet volgens het reglement nu werken, nu ik „warm” heb. En ik vervolg mijn „Groot Spaansch drama”, waaraan ik tien centen daags verdien, waarvan aan het rijk der Nederlanden drie centen daags zal worden afgestaan.

Terwijl ik schrijf, hoor ik opeens uit de slaapkluis een stem:

„Ik heb zoo’n dorst, zou ik durven schellen?”

„Wie ligt daar?” vraag ik.

„Een jongen, die ziek is. Hij heeft drie dagen, wegens straatkabaal. Hij heeft ’s nachts met een dronken kop gezongen en is toen verbaliseerd.”

„En ligt-ie daar nu opgesloten?”

„Ja... hij ligt al tweemaal vier-en-twintig uren op zijn stroozak.”

„Zou ’k durven te schellen?” vraagt de stem weer.

De jongen is nu uit bed gekomen en staat achter het traliehek van de slaapkluis.

Hij ziet mij.

„Waarom zit die man hier?” vraagt hij.

„Die heeft den keizer van Duitschland beleedigd.”

„En motten ze nou zoo’n hoogere man, die schrijfwerk heit, bij ons soort opsluiten?”

„Da’s gelijkheid voor de wet,” zegt Willem, die verstand heeft van recht en wet.

„Da’s een schande, hoor. — Ik verveel mij zoo... Heeft die hoogere man ook een boek voor mij. Ik mag geen boek hebb n; voor de besmetting, zeggen