Op water en brood

106

ik er weer op uit. Ik kijk goed uit, en begin te zingen, ’t Was toen net een tijd, dat ik een goed liedje had, een liedje, dat mirakel ging, dat liedje van Tipperary. Net staan ik te zingen, komt er een agent, die op mij geloerd had. Want ze kennen mij allemaal, de agenten. Ik bestorf het van den angst. Hij vraagt mijn naam en ik ben zoo stom om een valschen naam op te geven. Net alsof ze mijn niet zouden uitvinden. En toen ben ik tot zes lange weken hechtenis veroordeeld. Toen ik er uit kwam was ik kapot. Ik had geen stem meer in de eerste dagen. En mijn vrouw had tot het laatste stukkie kleeren moeten verkoopen om d’r mond open te houden.

Het is stil. De drie werken... pluizen, pluizen, pluizen. Er hangt een vochtige teerlucht. Want het touw, dat geplozen wordt is in teerwater gedoopt en het natte pluis moet in de kluis drogen. De drie mannen maken van een plokje teerpluis een balletje en steken het als pruim in hun mond.

„’t Is verboje,” zegt de zanger, „maar ik waag het er op. Je wordt er wee van, van die teersmaak, maar ’t geeft wat afleiding als je kauwt.”

„En hoe kom je nou aan die liedjes? Maak je ze zelf?”

„Nee... wat we zelf maken is niks. We krijgen ze van de groote dichters.”

„Van Speenhoff?”

„Soms ... maar Speenhoff is te fijn ... Dat is allemaal meer zaalwerk. Nee, van Dumas en dan van Lise Fleuron... van Lise Fleuron krijg je de fijnste liedjes. Die verkoop je altijd ...”

„En hoe leer je dan de wijs? Ken je muziek?” „Nee... muziek ken ik niet. Maar als er nou een nieuw liedje gedrukt is, leer je het uit je hoofd. En dan ga je maar achter een orgel an, dat de wijs speelt, tot je hem gekepeerd heb. En als je het dan goed kent, dan ga je op een straathoek staan en je vrouw of een