Op water en brood

104

aan de poort der gevangenis en hem, ondanks protest en smeekbeden, hem niet zoo lang uit zijn betrekking te houden, nogmaals voor de derde maal een etmaal van vrijheid, dagverdienste en voedsel te berooven?

Voedt op deze wijze de overheid niet wrok tegen zichzelve zonder eenige noodzaak?

Onze huidige drankwet — een paskwil — maakt eiken dag in Nederland honderden slachtoffers.

Het warm water uit de zinken kroes smaakt zurig. Maar het verwarmt. En ik heb er toe moeten besluiten twee sneden brood te eten. De derde snede geef ik den nieuwen kameraad, den man in de gevangenis-kleeding, met het open gelaat en de eerlijke oogen. Hij zit ijverig te werken. Want hier, op „warm”, moet gewerkt worden. De werkmeester heeft elk der gevangenen een paar bundels geteerd touw gebracht, welke uitgepluisd moeten worden.

„Je werkt ijverig, kameraad.”

„’t Zal wel moeten, ’k Heb gisteren een standje van den directeur gehad, omdat ik niet genoeg gedaan heb.”

„Hoeveel moet je afmaken?”

„Ik moet minstens tien cent verdienen... Ik heb al twintig cent verdiend. Maar ik moet, als ik er Vrijdag uit ga, zestig centen verdiend hebben. Anders heb ik geen reisgeld. Ik hoor in Den Haag thuis en ik wou in Den Haag mijn boete gaan afzitten, maar daar is het Huis vol met militairen. Alle burgers gaan nu naar Rotterdam.”

Hij werkt weer ijverig, door. Aan zijn ijver merk ik met een man te doen te hebben, die niet afkeerig is van arbeid. Want de beide anderen werken traag.

„Waarom zit je hier?”

„Wegens verboden zingen... Ik ben straatzanger, zie je. Maar da’s verboojen op straat te zingen...”

„Waarom doe je ’t dan?”

„Da’s ook een vraag. Waarom doe je alles... Je mot toch met je huishouwen eten.”

„Ken je dan niks anders?”