Op water en brood

92

halven cirkel, amphitheatersgewijs, hokjes zie. De gevangenen kunnen elkaar niet zien, maar wel den predikant en den voorzanger- en den organist. Deze drie zien echter wel ons allen... drie, vier reeksen hoofden van gevangenen.

Welk een droeve kerkdienst. Want in het Huis van Bewaring zitten niet alleen de menschen, die een geldboete door celstraf inlossen. Er zitten ook menschen, die in voorloopige hechtenis zijn, in afwachting van de behandeling van hun zaak voor de rechters. Deze leven in de moeilijke tijden, de vreeselijke tijden, dat zij nog niet weten, welke straf hun te wachten staat. Ook zijn in ’t Huis van Bewaring de veroordeelden, die wachten op opzending naar Hoorn of Leeuwarden, enz.

Op een seraphine-orgel speelt de organist eerst een paar accoorden, dan wordt een gezang genoemd en allen zingen. Beneden in de hokjes zitten de vrouwelijke veroordeelden.

Na het gezang, hoe smartelijk klonk dat, een koorgezang van eenzaam in hokjes opgesloten menschen, kwam van achter een groen gordijn de godsdienst-leeraar en hield een preek naar aanleiding van Handelingen, Hoofdstuk 16. Eerst werd het hoofdstuk gelezen. De gevangenen vernamen, hoe Paulus en Silas in de gevangenis werden geworpen; dat te middernacht Paulus en Silas baden en Qode lofzangen zongen en de gevangenen het hoorden. „En er geschiedde snellijk een groote aardbeving, alzoo, dat de fondamenten des kerkers bewogen werden; en terstond werden al de deuren geopend en de banden van allen werden los. En de stokbewaarder, wakker geworden zijnde en ziende de deuren der gevangenis geopend, trok een zwaard en zou zich zelven omgebracht hebben, meenende, dat de gevangenen ontvloden waren. Maar Paulus riep met groote stem, zeggende: „Doe uzelven geen kwaad; want wij zijn allen hier.” En als hij licht geëischt had, sprong hij in, en werd zeer