Op water en brood

91

dienstjaren in Indië... En ik heb ook wat centen van een erfenis... maar daar kan ik niet aan komme, ik staan onder „coeranteene”, omdat ik alles verzuip. Ze willen dat ’k het zuipen laat... maar ik ben d’r twee-en-zeventig mee geworden en we motten toch allemaal död. Dan ik maar död door den borrel. Ik heb d’r al zooveel zien sterven... Allemaal död, död. Död is niks.”

Het stichtelijk Zondagsgesprek wordt afgebroken door den bewaarder, die ons komt vertellen, dat wij naar de kerk moeten gaan. Dat wil zeggen, het oude, krasse boertje en Prak. Willem is Katholiek en zal eerst na de Protestanten naar de kerk kunnen gaan... En wat mijn geloof is.

Welk een moeilijke vraag.

„Ik ben als Jood geboren...”

„Dan behoeft u niet naar de kerk, maar u kunt bezoek van een Israëlietischen godsdienstleeraar verlangen.”

Het is er mij echter om te doen, de godsdienstoefening in de gevangenis-kerk bij te wonen. Dus belijd ik den bewaker, dat ik, hoewel ongedoopt, toch mij beschouw als een Christenmensch. De bewaker zal ’t moeilijke geval van mijn niet in een bepaald hokje passend „Christendom” aan de beslissing van den directeur overleggen.

Als te tien uur de kerkbel luidt, deelt de bewaker mij mede, dat ik den protestantschen kerkdienst mag bijwonen.

En wij drieën gaan achter elkaar in den langzamen gevangenis-tred, de trappen af, de gang door, een deur in en worden dan één voor één elk door een bewaker in een. klein hokje gesloten, waarvan de deur weder dicht gaat. Het hokje heeft een houten zitbankje, een schuine plank waar een bijbeltje en een gezangboek op ligt. Ik kijk door een kleine opening in een ruimte, waar ik in zes rijen boven elkaar, in een