Twee weken bedelaar

159

{ •

kerkgebouwen opbouwden, deze kerken'thans aan andere gemeenten zouden toewijzen, dan waarvoor ze na den bouw bestemd waren.

Doch ik zeg, er zou veel over te twisten zijn en dit boek wil hulp verspreiden en geen twist zaaien. Alleen moest ik dit punt aanroeren, om er op te wijzen, dat de daklooze Nederlander in elk geval een _ kind is van de Nederlandsehe familie en dus recht heeft, op wat zijn voorvaderen aan de familie naljeten. De Staatsburger kan en> mag niet onterfd worden.

Dat kerken wel degelijk practisch kunnen gebruikt worden, bleek mij een vijftal jaren geleden te Lubeck, een stad met een zeer vrbnje' , bevolking. Daar heeft men kerken te veel. En nu in een kerk, d>%' Maria-Kirche, die leeg stond, had men een schilderijenten* toonstelling georganiseerd en niemand, die er aanstoot aan nam.

Is het niet in strijd met ons goed gevoel, dat tachtig menschen slapen in een benauwd, stinkend lokaal van ’t Leger des Heils, terwijl in dienzelfden nacht kerkgebouwen als paleizen doelloos leeg staan, die met weinig kosten g e d e e 11 e l ij k tot toevlucht voor de armen zouden ingericht kunnen worden en zoo volkomen aan hun doel, de verspreiding van barmhartigheid, zouden beantwoorden ?

Ongetwijfeld, indien er kerkgenootschappen waren, die gemoedsbezwaren koesterden, zou men ze niet mogen dwingen. De vrijheid van geweten boven alles. Men zou ze in staat behooren te stellen, voor een nader te bepalen som, hun aandeel in de zorg voor onbfe-huisden af te koopen. Doch ik meen, dat één kerk' reeds ruim voldoende zou ziin, om doorgaans in de behoeften aan onderdak te voorzien. Welk een heerlijk gevoel voor geloovigen aller gezindten, te weten, dat niemand in Nederland bezorgd behoeft te zijn, waar zijn hoofd ’s nachts veilig, welbeschut en welverwarmd neder te leggen.

En welk een glorie voor de rechtzinnigen, dat hun kerk daartoe het middel bood!

Beschouw den bedelaar als een gedegenereerde, een man op den rand van krankzinnigheid. Veracht hem niet, maar hebt medelijden met hem.

Jaag de venters en kleine kooplieden niet van uw deur, koop eens wat van hen, ook al hebt gij ’t niet strikt noodig. Hij werkt, hij heeft een hard, moeilijk bestaan. Help hem een beetje. En de man, die op straat u een kramerij aanbiedt voor een geringen prijs, begunstig hem eens. Loop hem niet altijd voorbij.

De beroeps-bedelaressen, die met kinderen op bruggen of hoeken van straten staan, die een vasten post aanbieden, zijn misdadigsters. Hier moet de politie ingrijpen. De politie verspreide haar portret en signalement en daarbij een mededeeling omtrent haar maatschappe-lijken toestand. Zoodra de bedelares post vat, stelle de agent zich naast haar en deele een strooibiljet uit, waarop portret en omstandigheden der bedelares zijn aangegeven. Zóó dwinge men haar tot ander leven en make haar dat mogelijk door haar naar de armenzorg te verwijzen.