Germania

278

„Vrouwen en maagden, stijgt af en help de gewonden... die van de edelen en van de hoorigen. De strijd is geëindigd. Solbert vraagt genade.”

Sogol was terzijde te paard blijven zitten.

Hy zag hoe Harimona afsteeg, op Solbert toeliep en hem opheffend, naar hem toeleidde.

„Koning Sogol, uw hertog vraagt genade I” zeide Harimona.

„Heer, ik vraag genade!” zeide Solbert... „Zie, myn mannen vluchten en ik ben machteloos...”

Nu eerst zag Harimona, dat Solbert bloedde uit een wonde in de zyde...

Sogol steeg af en steunde zyn tegenstander van zooeven.

„Koning” zeide Soibert, „mjjn ryk is uit... wees goed voor haar... weet, dat ik haar beminde... maar zjj heeft my verworpen, ofschoon ik. haar alles aanbood, voor di, hoewel du haar alles had ontnomen... Vaarwel, heilige vrouw... Trouw is het hoogste 1..”

Hy sloot de oogen en zyn gelaat werd lichtgeel.

„De lever is doorboord I” zeide Sogol, de wond beschouwend.

Zy tilden den dooden Solbert op en droegen hem langzaam naar terzij.

„Hertog, zorg voor zyn eer!” beval Sogol een der edelen.

Samen liepen daarna beiden een poos zwygend naast elkaar naar Beldun toe.

„Hoe kwaamt di hier, heilige vrouwe?” vroeg Sogol.

„De oppergod leidde mi!” antwoordde Harimona.

Hy keek haar donker met vragenden blik aan.

„Is dyne lever ook nog krank?” vroeg Harimona.

„Nog altyd —” zeide hy somber.

„Hoe kwaamt di hierheen ?”.... vroeg hy weer.

„Ik voelde, dat du in nood waart. Toen heb ik een ’vyit kleed aangegord en een paard bestegen en een zwaard in de hand genomen om di te redden ....”

„Wie meldde di myn gevaar?"

„De oppergod in my, Sogol...”