Germania

277

Nu zagen zjj de vrouw, blank op baar donker ros....

Zy reed alleen alle anderen vooruit, midden op de benden van de hoorigen aan.

Solbert kreeg baar in ’t oog.

Hy bield zyn paard in.

„De heilige vrouwe!” kreet hy, zonder zich rekenschap te geven van zijn roep.

„Were Wotan! Were Wotan!” gilde zy.

De hoorigen hadden den roep van hun aanvoerder gehoord.

„De heilige vrouwe!” riepen er eenigen, die haar faam benden van verhalen... Een paar mannen keerden zich om, verschrikt door de gestalte. '•

Maar Solbert, zich herstellend, rende op haar toe, het zwaard opgeheven... De man en de vrouw stieten op elkaar in.

Doch Solberts paard, vlak voor zich ziende het wapperen van haar wit los gewaad, steigerde, draaide zich schichtig om.

Solbert rukte aan ’t bit. Maar opeens zag hij Harimona in de oogen. Het was hem of een stralend vuur daaruit op hem toe schoot... Hij sidderde door al zijn leden, liet zyn zwaard uit de handen vallen... hief de handen op.

Nogmaals sprong het paard op... Solbert viel van 't paard en op den grond knielde hij:

„Genade, heilige vrouwe?” smeekte hij.

Zy liet het bebloede zwaard zinken...

„Genade di en dijn mannen!” antwoordde zy.

Zyn mannen, ziende hoe hun aanvoerder talmde voor de heilige maagd en neerviel, waren ontzet. Eén- riep er: „De heilige vrouwe is onkwetsbaar!”

Een ander: „Zy roept Wotan aan...” En meteen wierpen zy de wapens weg en renden terug naar de kampen.

De vrouwen en maagden waren Harimona genaderd en wilden voortstormen, de vluchtende hoorigen achterna. Maar Harimona hief haar zwaard op en beval: „Sta!”

Toed de vrouwenweer stil stond, riep zy: